Γράφει η Ραφαηλία Μπατζή, μέλος της Ε.Ο.Ν. Χαλκιδικής
25 Μαρτίου 1821 – 25 Μαρτίου 2026, τα χρόνια περνάνε, οι αιώνες συνεχίζουν τον δρόμο τους, όμως αυτή η ημερομηνία πάντα θα ξεχωρίζει, όσα χρόνια και αν περάσουν, όσα και αν αλλάξουν, ό,τι και να γίνει στον κόσμο. Οι Έλληνες πάντα θα θυμόμαστε και θα τιμούμε αυτή την ημέρα. Δεν είναι απλά καθήκον μας είναι σημείο αναφοράς μας, η ταυτότητα μας. Είναι η ημέρα που σηκώσαμε κεφάλι, η ημέρα που κάποιοι άνθρωποι ονειρεύτηκαν, αλλά δεν έζησαν ποτέ. Η ημέρα που κάποιοι έδωσαν υπόσχεση στον Θεό και στους απογόνους τους πως ό,τι και αν γίνει θα διώξουν τον τύραννο, αλλιώς καλύτερα να σβήσουν μια για πάντα. Αυτή την ημέρα ο ουρανός άλλαξε χρώμα, η Παναγία έβγαλε τα μαύρα και φόρεσε τα γαλανά που τόσο της αρέσουν, γαλανά όπως και η Σημαία μας, όπου παρά το αίμα και τον πόνο που χύθηκε πάνω της παραμένει γαλανόλευκη, όπως και η καρδιά της. Η 25η Μαρτίου δεν είναι απλά μια αργία, ούτε μια απλή ημέρα. 25η Μαρτίου είναι ο λόγος ύπαρξής μας, η Ανάσταση της Πατρίδας μας, της Ελλάδας μας που καταπάτησε την σκλαβιά και που σαν φοίνικας μέσα από τις στάχτες της αναγεννήθηκε.
Από παιδιά ακούμε για αυτή την Επέτειο, για αυτή την γιορτή. Μάθαμε όμως τελικά ποια είναι η ουσία της; Μας δίδαξαν τι εστί σκλαβιά, τι εστί λευτεριά; Τι εστί Ήρωας; Τι εστί Ελλάδα και τι εστί Έλληνας; Τα Ελληνόπουλα σήμερα ξέρουν γιατί κάνουν παρέλαση; Ξέρουν ποιοι είναι οι παππούδες τους; Ποια είναι η γενιά τους; Παρελαύνουν με καρδιά να φλέγεται από περηφάνια και αγάπη για την Πίστη και την Πατρίδα;
Σήμερα το να είσαι και να νιώθεις Έλληνας είναι συντηρητικό, οπισθοδρομικό, χαρακτηρίζεσαι φασίστας, ενώ το να μην ξέρεις τη μέρα είναι σήμερα, ποιοι και γιατί έχυσαν το αίμα τους για εσένα, είναι εξέλιξη, είναι πρόοδος και δείχνει πως δεν στέκεσαι στο παρελθόν αλλά στο μέλλον. Μα ποιο μέλλον; Όταν δεν ξέρεις την ιστορία σου είσαι καταδικασμένος να την ξανά ζήσεις. Όπως είπε ο Δημήτρης Καμπούρογλου: «Ο Έλληνας για να πάει μπροστά πρέπει να κοιτάζει πίσω». Γιατί αυτή είναι η Φυλή μας .
Η 25η Μαρτίου είναι συναίσθημα, είναι περηφάνια, δέος, είναι μάτια βουρκωμένα που κοιτάζουν τον γαλανό ουρανό και συλλογίζονται όσους βάψανε με αίμα αυτά τα χώματα. 25η Μαρτίου δεν είναι αυτά τα χιλιοειπομένα, τα τετριμμένα λόγια που όσοι τα ξεστομίζουν ούτε τα νιώθουν ούτε τα νιώσαν ποτέ. 25η Μαρτίου είναι οι σφαγμένοι της Χίου και των Ψαρών. Είναι οι Μεσολογγίτες, οι Μανιάτες, οι Ναουσαίοι και οι Σουλιώτες. Είναι τα βασανισμένα παιδιά, είναι όλοι αυτοί που δεν λογάριασαν εχθρό. Εκείνοι που κοιτούσαν στα μάτια τον Ιησού Χριστό και παίρνανε κουράγιο.
Οι Ήρωες που μας λευτέρωσαν δεν φορούσαν γραβάτες, φορούσαν φουστανέλες κόκκινες από τις πληγές του σώματος αλλά και της ψυχής τους. Φτωχοί, αγράμματοι, πεινασμένοι, βασανισμένοι, ερωτευμένοι με την Πατρίδα και την πολυπόθητη Λευτεριά. Και είναι άπειροι αυτοί οι Ήρωες του γένους μας, γνωστοί και άγνωστοι, μικροί και μεγάλοι, όλοι θυσίασαν και θυσιάστηκαν για να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι. Όσο και να γράψεις κανείς δεν θα φτάσει το μέτρημα, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να τους μνημονεύσουμε όλους. Είναι χρέος μας όμως να τους τιμήσουμε, να τους διδάξουμε στα παιδιά μας, γιατί η ουσία του 1821 είναι η θυσία, είναι η ακλόνητη Πίστη, η μέγιστη ανδρεία και ανιδιοτέλεια που έπραξαν αυτοί οι άνθρωποι. Στον θρύλο τον οποίο προέβησαν, να ελευθερώσουν μια πατρίδα που βρίσκονταν μέσα στο σκότος της σκλαβιάς για 400 ολόκληρα χρόνια χωρίς να σκεφτούν τίποτα.
Όλοι αυτοί οι Ήρωες που μας έρχονται στο νου κάθε φορά που ακούμε το 1821, αυτοί οι Θρύλοι, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο Μακρυγιάννης, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, ο Κωνσταντίνος Κανάρης, ο Ανδρέας Μιαούλης, ο Μάρκος Μπότσαρης, ο Νικηταράς ο Τουρκοφάγος, η Μαντώ Μαυρογένους, τα αδέλφια Υψηλάντη, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, ο Αθανάσιος Διάκος, ο Εμμανουήλ Παππάς, ο Παπαφλέσσας, τόσοι και τόσοι άλλοι. Είχαν ένα κοινό. Δεν ήταν ούτε Άγιοι, ούτε τέλειοι. Ήταν όμως Χριστιανοί ορθόδοξοι, ήτανε Έλληνες, όχι στα χαρτιά, στην καρδιά, με πίστη, με εμπιστοσύνη στην Θεία Πρόνοια, όχι με λόγια αλλά με πράξεις. Ήταν αυτό που έλεγε ο Μακαριστός Πατήρ Ανανίας Κουστένης: «Χριστιανός Ορθόδοξος σημαίνει να βλέπεις τον θάνατο και να του λες Χριστός Ανέστη». Ε αυτό είπαν οι Ήρωες μας. Για του Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδας την Ελευθερία τα έδωσαν όλα. Και λέγοντας «Χριστός Ανέστη» στον θάνατο πέρασαν στην αιωνιότητα αναστημένοι, μαρτυρικώς και ενδόξως. Εκείνοι βαφτίστηκαν δύο φορές, μία στο νερό και μία στο αίμα και τις δύο στο όνομα του Κυρίου (Θεόδωρος Κολοκοτρώνης: «Μια φορά εβαπτίστημεν με το λάδι, βαπτιζόμεθα και μία με το αίμα δια την ελευθερίαν της πατρίδος μας»). Τώρα είναι η δική μας σειρά. Βαφτιστήκαμε στο νερό, ας βαφτιστούμε στην μετάνοια, την ταπείνωση και στον εν Χριστώ αγώνα στο όνομα του Κυρίου. Για να μην μας βρει ο Θεός στον ύπνο, αλλά στις επάλξεις, όπως στις επάλξεις ήταν οι πρόγονοί μας.
Όπως μας είπε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στην ομιλία του στην Πνύκα: «Τὸ ἔργο μας καὶ ὁ καιρός μας ἐπέρασε. Καὶ αἱ ἡμέραι τῆς γενεᾶς, ἡ ὁποία σᾶς ἄνοιξε θέλουν μετ᾿ ὀλίγον περάσει. Τὴν ἡμέρα τῆς ζωῆς μας θέλει διαδεχθῇ ἡ νύκτα τοῦ θανάτου μας, καθὼς τὴν ἡμέραν τῶν Ἁγίων Ἀσωμάτων θέλει διαδεχθῇ ἡ νύκτα καὶ ἡ αὐριανὴ ἡμέρα. Εἰς ἐσᾶς μένει νὰ ἰσάσετε καὶ νὰ στολίσετε τὸν τόπο, ὁποὺ ἡμεῖς ἐλευθερώσαμε».
Έτσι είναι αδέλφια, αυτό είναι το χρέος μας. Αυτό πρέπει να κάνουμε. Να τους φυλάξουμε στην καρδιά μας, να τους κάνουμε φίλους και συνοδοιπόρους στην ζωή, στον αγώνα μας για Ελευθερία Ψυχής και Πατρίδας.
Για ένα να είμαστε σίγουροι πως ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης, η Μπουμπουλίνα και όλοι οι Ήρωες κάθε μέρα μάς βλέπουν από εκεί ψηλά, όμως κάθε 25 Μαρτίου κατεβαίνουν και βλέπουν τα παιδιά τους αλλά και εγγονάκια τους να κάνουν Παρέλαση. Για αυτό να μάθουμε στις επόμενες γενιές τι είναι το 1821, να τους μάθουμε να παρελαύνουν με καρδιά και ευγνωμοσύνη, όχι με αγγαρεία. Γιατί αυτοί που μας ελευθέρωσαν δεν πολέμησαν και δεν πέθαναν από αγγαρεία αλλά από αγάπη.
ΥΓ. Αγαπημένοι μου Ήρωες, σκύβω το γόνυ, φιλώ το χέρι σας και σας λέω ευχαριστώ μέσα απ’ την ψυχή μου, τον καθένα σας ξεχωριστά.
